Weerzien met (een) oude bekende(n)

Afgelopen weekend vele déjà vu momenten beleefd tijdens een nat weekendje Leiden. In Groningen schijnt het hele weekend de zon te hebben geschenen, ik heb vooral mijn tijd doorgebracht met waterfietsen. Zaterdag moest er zoals afgesproken op de weg getraind worden met Ilja, het grote verkeersluisjes, kattenogen, paaltjes en automobilisten spektakel op de Zuid-Hollandse wegen was een weerzien dat ik liever had overgeslagen. Maar weer lekker trainen voor de Transalp 2011 met Ilja had ik niet willen missen, behoudens een lek bandje en een erg nat pak, heerlijk 2 uur en drie kwartier getraind.

Zondag ochtend tien uur, ging het dan eindelijk gebeuren, mijn cross debuut (althans met een nummer op mijn rug). Om half tien loop ik het oude vertrouwde clubhuis van Swift binnen, haal mijn nummertje en krijg te horen dat ik hem links moet opspelden. Enige verwarring er wordt hier toch rechtsom gereden. Met crossen is alles anders dus gaan we linksom, vooral langs en achter het clubparcours. Op advies van Bruco toch nog even twee rondjes verkend. Het had slechts twee dagen non stop geregend, dus het parcours lag er spekglad bij.
De bult, de naam zegt het eigenlijk al, het ging behoorlijk op en af, de hellingen waren zo glad dat ik en eigenlijk niemand fietsend boven kwam, toch stug proberen, maar als je dan van helemaal boven weer naar beneden glijdt, moet je toch een andere oplossing kiezen. Ik had tijdens inrijden eigenlijk al besloten om heuveltjes hardlopend te bedwingen. De eerste ronden was ik deze wijze tactische overweging echter alweer vergeten en schoof dus gelijk onderuit op het eerste heuveltje. Een goede les want ik wist later precies hoe en waar ik beste kon afstappen zodat het lopen op die klei nog enigszins ging. Zelfs het lopen was technisch moeilijk. Gedurende de wedstrijd kwam ik steeds beter in mijn ritme, haalde steeds meer mensen in en begon te genieten van deze sport die cyclocross heet. De laatste ronde werd het genieten toch wat minder, door vermoeidheid ging ik slechter sturen, parkeer nog een bocht voor het einde mijn fietsje tegen een boom en schuif bij de laatste balken in het afstappen nog onderuit. Met een paar kilo modder en gras aan en in mijn fiets finish ik als 4e van de slechts 6 gestarte renners in mijn categorie, in het totale veld inclusief masters ergens in de eerste helft. Het weerzien met de BULT was er eentje om nooit meer te vergeten, over twee weken mag ik weer!